|
|
كودك براي رشد و سازندگي شخصيت وجودي اش از همان اوان كودكي از رفتارهاي اعضاي خانواده به ويژه والدين خود تقليد مي كند و در حقيقت رفتارهاي گوناگون را از طريق مشاهده يا يادگيري ضمني از آنها مي آموزد.
جهانبخش جهانبخشي , كارشناس ارشد علوم تربيتي , با بيان اين كه الگوهاي رفتاري , نقش مهمي در فراگيري رفتارهاي سازنده دارند , والدين بالاخص مادر را الگويي موثر بر رفتارهاي كودك در ماه هاي نخست زندگي تا سه الي چهار سالگي او دانست .
وي خونگرمي , خونسردي , بي تفاوتي , افسردگي و شادابي مادر را در سال هاي نخست زندگي كودك و حتي در دوران بعدي رشد و تحول شخصيت كودك موثر خواند و تصريح كرد : وجود مادر لوس كننده , مادري كه به كوچك ترين خواسته طفل پاسخ مثبت مي دهد و هيچ گونه محروميت طبق ضابطه و كنترلي براي او قائل نيست , از طفل فردي پرخاشگر و پرتوقع بار مي آورد.
وجود مادري مسلط و سلطه جو از طفل موجودي فعل پذير , خجالتي و بي كفايت مي سازد و مادري مبتلا به بيماري اسكيزوفرني طبعا فرزندي با روح و روان بيمار تربيت مي كند.
حال اگر پدر و مادر در زندگي زناشويي و در رابطه با بچه ها رفتاري متعادل پيش گيرند و اين نوع رفتار را اصل قرار دهند , كودك در محيطي متعادل از نظر عاطفي و رواني رشد و پرورش مي يابد و اين محيطي است كه كودك بسيار نيازمند آن است .
محروميت و احساس ناايمني طولاني و يا دائمي كودك به جهت مشغله كار پدر و مادر , كودك را در حالت هيجان و اضطراب مداوم نگه مي دارد و كم كم باعث مي شود كه كودك به بيماري هاي رواني مبتلا شود. »
وي توضيح داد : « روان شناسان در تحقيقات خود به اين نتيجه رسيدند كه منبع اصلي رضايت خاطر و امنيت كودك تماس بدني مادر است .
همچنين بعضي از تجارب واقعي زندگي فقط از ارتباط با مادر اصلي و طبيعي مي تواند بدست آيد. اولين تماس بدني باعث احساس ايمني و عاطفي در كودك مي شود. فقدان مادر اين احساسات را از او گرفته و باعث ايجاد ناراحتي هاي رواني در آينده مي شود.
جهانبخشي تاكيد كرد : به تجربه ثابت شده بچه هايي كه در دوران نوجواني به بزهكاري دست زده اند كساني بودند كه تا پنج سال اول زندگي از محبت مادري محروم بوده اند و كودكاني كه در موسسات و پرورشگاه ها تربيت مي شوند , غالبا از نظر عقلاني عقب مانده تر از اطفالي هستند كه در شرايط سالم خانوادگي و در ارتباط با مادر رشد مي كنند. آنها حتي از لحاظ عاطفي نيز اختلالات بيشتري از خود بروز مي دهند.
وي افزود : آزمايش هاي متعدد نشان داده است مادراني كه در دوران بارداري با جنين خود همانند يك انسان كامل رفتار كرده اند و با او در مواقع مختلف سخن گفته اند و رفتار خود را برايش توضيح داده اند , فرزنداني با هوش بيشتر و توان ذهني بالاتر نصيب شان شده است .
جهانبخشي براي اين مساله توضيحي زيستي ارايه و توضيح داد : « مايعي كه جنين در آن غوطه ور است تركيب شيميايي پيچيده اي است كه مواد آن در ارتباط با فعل و انفعالات كه در بدن مادر صورت مي پذيرد , دست خوش تغيير مي شوند.
استرس و فشار رواني مادر مي تواند به توليد مواد مضري منجر شود كه تاثيري نامطلوب بر روي مايعي كه جنين در آن قرار دارد بگذارد. وي با بيان اين كه وقتي مادر مي خواهد به فرزند خود نشان دهد كه احساسات او را مي فهمد , با او همنوايي مي كند , تصريح كرد : « مثلا اگر كودك از شادي يا گرسنگي جيغ بكشد , مادر به آرامي و نرمي با او حرف مي زند و با اين كار سطح هيجان و فشار وارده بر كودك را كاهش مي دهد.
اين همنوايي ها گاه بسيار ظريف است مثلا مادر مي تواند لحن صداي خود را با جيغ كودك هماهنگ كند. يا زماني كه كودك جغجغه را به صدا در مي آورد با صوتي خوشايند به كودك كمك مي كند كه آرامتر بازي كند. اين كارشناس ارشد مشاوره الگوهاي صوتي مادر را در ترسيم الگوهاي ارتباطي ـ اجتماعي كودك موثر خواند و يادآور شد : « صوت مادران علاوه بر نقش آفريني در پيشينه بيماري زايي و بروز اختلالات رفتاري كودك , خاصيت درمانگري و تربيتي نيز دارد. اصولا كودك از پيام هاي حسي دريافت شده تصوير ذهني مي سازد و به تعبير آن تصاوير مي پردازد و نتيجتا در يك گفت وگوي دروني درباره احساسات حاصل شده , احساساتي از خود نشان مي دهد.
| |
مطلب بعدی
::
مطلب قبلی
|
|
|
موضوع: مشغله والدين , كودكان را گرفتار بيماريهاي رواني مي كند
