با بچه هاي بيش فعال چگونه رفتار كنيم

پزشکي(سلامتي و بهداشت) :: سلامتي کودکان و نوجوانان

موضوع: با بچه هاي بيش فعال چگونه رفتار كنيم

پدر و مادرها و مربيان سعي دارند با بهره گيري از دانش نوين و ايده ها و توصيه هاي كارشناسان، فرزندان و دانش آموزان خود را پرورش دهند.در اين ميان بيماري هاي كودكان هم مورد توجه است و آنهايي كه بيش از بقيه در چگونگي عملكرد آنها در مدرسه و خانه تأثيرگذارند از اهميت و جايگاه ويژه اي برخوردارند. (اختلال بيش فعالي- كم توجهي) يكي از اين بيماري هاست كه به اختصار خوانده مي شود.
كودكاني كه به ADHD مبتلايند، در تمركز حواس دچار مشكل بوده، شديداً پرتحرك هستند. والديني كه در ابتداي كار از اين بيماري آگاهي ندارند و از دست شيطنت و ناآرامي فزاينده فرزندشان به ستوه آمده اند، او را حرف نشنو، لجباز، شيطان و بي توجه دانسته گاهي اوقات به دفعات او را تنبيه مي كنند.
پدر و مادراني كه بدانند فرزندشان به ADHD دچار است، سعي مي كنند شرايطي مساعد فراهم كنند تا او بهبود يابد و تا جايي كه ممكن است به فعاليت ها و درس خواندن معمولي اش ادامه دهد. آنها مي دانند كه اين بيش فعالي و ناآرامي در تمام طول روز ادامه دارد و مشغول نگه داشتن او پس از اتمام مدرسه كار دشواري است .
اولين گام در جهت انتخاب يك سرگرمي و فعاليت مناسب براي اين كودكان كه پس از مدرسه به آن مشغول شوند، پاسخ به يك پرسش كليدي درباره ADHD است. اين اختلال چه طور بر زندگي اين كودك اثر گذاشته و او بيش از همه به چه چيزهايي علاقه پيدا كرده است؟ آيا اين كودك ورزش را دوست دارد؟ رقابت در يك بازي گروهي را ترجيح مي دهد يا اين كه در همراهي با همكلاسي ها و ارتباط با آنان مشكل دارد؟ آيا او احساساتش را بر زبان مي آورد يا اين كه قادر به اين كار نيست؟
يك مطلب به خوبي ثابت شده و آن اين است كه فعاليت هاي فيزيكي همواره به سود مبتلايان به اختلال بيش فعالي- كم توجهي است. ورزش و تحرك انرژي اضافي كودك را تخليه كرده، مغز را به فعاليت وامي دارد و تحريكش مي نمايد.
شركت در بازي ها و كارهاي گروهي مهارت هاي اجتماعي او را تقويت مي كند و پيروي از نظم و انضباط را تعليم مي دهد. زماني پيش مي آيد كه كودك خجالتي است و تمايل به شركت در گروه ها و بازي هاي تيمي را ندارد. در اين حالت بازي هاي انفرادي مثل دوچرخه سواري يا شنا مي توانند مناسب و كمك كننده باشند.
گاهي اوقات بچه هاي مبتلا به ADHD دوست ندارند كه پس از مدرسه ورزش كنند يا مهارت ورزشي خاصي- چه انفرادي و چه تيمي- را بياموزند. هنر و سرگرمي هاي ذهني مي توانند جاي آنها را پر كنند. نقاشي كشيدن، كاردستي درست كردن يا موسيقي، فعاليت هايي هستند كه فرصت هاي خلاقانه اي را فراهم مي كنند.
به علاوه، اين كارها هم در قالب گروه هاي كودكان هم سال قادر به انجامند. زماني كه كودك در جمعي هم سن و سال قرار مي گيرد و به كارهاي خلاق و مورد علاقه اش مشغول مي گردد، توانايي برقراري ارتباطات دوستانه را پيدا مي كند، ذهن و مغزش را تحريك كرده به پويايي درمي آورد و ساعاتي پربار را سپري خواهد نمود.
در كنار اين فرصت ها و گزينه ها، حالتي هم هست كه با كودكي روبه رو مي شويم كه به همه فعاليت هاي بالا بي علاقه است. او به ADHD مبتلاست و لازم است كه پس از مدرسه به كاري مشغول گردد. يك راه اين است كه از او بخواهيم در انجام كارهايي ساده به ما كمك كند و مسئوليت خاصي در خانه به عهده او باشد.
نكته مهمي كه در اين مقوله وجود دارد، نظارت بر پيشرفت كودك است. اگر ببينيم كه او در انجام كار خاصي مثلاً ورزش فوتبال يا نقاشي پيشرفتي ندارد، بايد فعاليت ديگري را جايگزين آن نمائيم. آگاهي از محدوديت ها، توانايي ها، علاقه ها و خواست هاي حقيقي كودكان بيش فعال، به پدر و مادرهايشان كمك مي كند تا بهتر و ساده تر از پس تعديل و حل اين مشكل برآيند.

مطلب بعدی :: مطلب قبلی